شهوت باشد يا بدون شهوت ، با اختيار باشد يا بدون اختيار . « مسألهء 402 » اگر رطوبتى از انسان خارج شود و نداند منى است يا ادرار يا غير آنها ، چنانچه با شهوت و جستن بيرون آمده باشد و پس از خروج آن ، بدن سست شود ، حكم منى را دارد ، هرچند بعيد نيست در مرد سالم احساس شهوت و خروج با جستن و در مرد مريض احساس شهوت با احتمال هر چند ضعيفِ خروج با جستن ، كافى باشد كه حكم منى بر آن رطوبت جارى شود و در غير اين صورت ، حكم منى را ندارد ؛ ولى چنانچه از زن رطوبتى با شهوت خارج شود و بعد از بيرون آمدن آن ، بدن او سست شود ، بنابر احتياط واجب بايد هم غسل كند و هم وضو بگيرد . « مسألهء 403 » اگر از انسان رطوبتى خارج شود و نداند كه منى است يا بول يا غير آن دو ، چنانچه پيش از بيرون آمدن آن وضو نداشته ، بايد براى نماز وضو بگيرد و اگر وضو داشته ، چيزى بر او نيست . « مسألهء 404 » اگر از انسان رطوبتى خارج شود و نداند كه منى است يا بول و احتمال ديگرى در آن رطوبت ندهد ، چنانچه قبل از خروج آن وضو داشته ، بايد هم وضو بگيرد و هم غسل كند و اگر وضو نداشته ، تنها وضو كافى است . « مسألهء 405 » مستحب است مرد بعد از بيرون آمدن منى ادرار كند و اگر ادرار نكند و بعد از غسل رطوبتى از او بيرون آيد كه نداند منى است يا رطوبت ديگر ، حكم منى را دارد و اگر ادرار كرده باشد ، ولى بعد از آن استبراء نكرده باشد ، آن رطوبت حكم ادرار را دارد و بايد وضو بگيرد . « مسألهء 406 » خروج منى مرد از زن موجب غسل نمىشود و اگر قبل از غسل يا بعد از آن رطوبتى از او خارج شود ، در صورتى كه بداند منى مرد است نجس است و اگر مشكوك باشد ، محكوم به طهارت است . « مسألهء 407 » اگر انسان در قُبُل ( جلو ) زن جماع كند و به اندازهء ختنه‌گاه يا بيشتر داخل شود ، بالغ باشند يا نابالغ ، اگرچه منى نيز بيرون نيايد ، هر دو جنب مىشوند . « مسألهء 408 » اگر در دُبُر ( عقب ) زن يا - نعوذ باللَّه - مرد جماع كند و به اندازه ختنه‌گاه